دستنوشته های راسکولنیکوف

donearam — Wed, 23 Jul 2008 19:43:18 GMT

یه چند وقتی نیستم، شاید دو سه ماه، فقط خواستم بدونی.

یک ضرب المثل روسی

توضیح ۱ـ همونطور که گفتم، این یه ضرب المثل روسی هست، اما از اونجا که روسها خیلی ادمهای جدی ای هستن، ضرب المثلهاشون هم مثل خودشون جدیه!

توضیح ۲ـ من هیچ تصمیمی مبنی بر ترک بلاگفا ندارم، پس کسی الکی دلش رو صابون نزنه.

توضیح ۳ـ حقیقتش رو بخواید، میخواستم خودم رو یه کم لوس کنم.

donearam — Sun, 13 Jul 2008 06:27:18 GMT

دویست و چند هزار نفرکه واقعا نه جاش رو دارم و نه وقتش رو که اسمشون رو ببرم از طریق اس ام اس و نامه و تلفن و حتی حضوری من رو به یه بازی دعوت کردن در مورد فیلمهای مورد علاقم، که البته بازی بهانس و من میدونم که میخوان ببینن من چه فیلمهایی دوست دارم که زود برن اون فیلمها رو بخرن و ببینن، البته اینی که گفتم منهای دو تا از دوستهام هست که الان میگم. من توی این بازی شرکت میکنم نه به خاطر اون دویست و چند هزار نفر، بلکه به خاطر دو نفر، البته تا اونجایی که من میدونم، اگر کسی دیگه از دوستان هم من رو دعوت کرده لطف کنه و خودش زحمت بکشه و با ماژیکی چیزی اسمش رو روی صفحه ی مونیتورش اضافه کنه. من اول شرکت میکنم به خاطر خاطره خانم که البته من میدونم میخواد به خاطر اینکه دفعه ی قبل من رو دعوت به بازی نکرده بود و من هم خیلی ناراحت شدم و حوصلم سر رفت، ولی الان پاش توی گچه و من همین الان دیدم که چه عکسی از پای شکسته گذاشته توی وبلاگش و دلم اشوب شد، و همین جا میگم که خاطره خانم امیدوارم هرجا که هستی!!!(البته با اون پا به جز خونه نمیتونی جایی باشی) زودتر خوب بشی و بتونی بیای باز به دوستات سر بزنی، و نفر بعد هم که من خیلی دوستش دارم ولی اون نه جناب اقای مدار متعنا الله بطول بقائه هستن( اقا مدار اون قضیه ی دنیا و دایی رو که یادتون هست؟ خب اگه اونجا یه جور دیگه برخورد میکردی الان اول بودی). ولی مهمان ویژه ای که من رو به این بازی دعوت نکردن ولی من وظیفه ی خودم میدونم که اینجا ازش تشکر کنم جناب اقای حسن شیرعلی هستن که من فیلم نگاه کردن رو از ایشون یاد گرفتم که چون ایشون معمولا فیلمهایی در مایه های امریکن پای و کلیک و پنجاه قرار اول رو نگاه میکردن و هنرپیشه های مورد علاقشون هم راب اشنایدر و ادام سندلر و در نهایت بن استیلر بودن ، و من هم نمیخواستم مثل ایشون بشم، رو به سینمای غیر تجاری و موج نو و معنا گرا و هرچیز دیگه توی این مایه ها هست اوردم و الان براتون میگم که چه فیلمایی نگاه میکنم.

بهترین فیلمها از نظر من

۱۰- کنستانتین

۹-ماتریکس

۸-سلطان کمدی

۷- هفت

۶- رفقای خوب

۵- وکیل مدافع شیطان

۴- کازینو

۳- بوی خوش زن

۲- باشگاه مشت زنی

۱- سه گانه ی پدرخوانده

بهترین هنرپیشه های مرد

۱- رابرت دنیرو و ال پاچینو شاید هم ال پاچینو و رابرت دنیرو

۲-مورگان فریمن

۴-کیانو ریوز

۵-براد پیت

بهترین هنر پیشه زن

- نداریم

بهترین کارگردانها

- اسکورسیزی

- کاپولا

البته مستحضر هستید که هر کسی به یه نحوی با یه فیلم یا با یه اثر هنری ارتباط برقرار میکنه و همین باعث میشه که سلیقه ها متفاوت باشن.

donearam — Sun, 29 Jun 2008 13:17:18 GMT

۱)یه زمانی بیست و چهار ساعت با هم بودیم، یا اون خونه ی ما بود یا من میرفتم خونه ی اونا، همه ی برنامه هامون با همدیگه بود، هرچیزی که یه دوستی ی کامل داشته باشه، دوستی ی بین ما دوتا داشت، اما اون اتفاقی که متاسفانه معمولا، میفته، افتاد.

۲)چند روز پیش یکی از دوستای مشترکمون رو دیدم، تازه از خارج برگشته بود، با هم رفته بودن واسه تحصیل، بعدش هم موندگار شدن همونجا، صحبت از اینور و اونور، یهو یاد اون افتادم، گفتم: از فلانی چه خبر؟ نمیخواد برگرده؟

با تعجب نگاهم کرد و گفت: مگه خبر نداری؟ ایرانه.

صدای شکستن یه چیزی رو شنیدم، خودم رو از تک و تا ننداختم، گفتم: چرا یه چیزایی گفته بود، اما نمیدونستم کی میاد، چند وقته برگشته؟

پاکت سیگار رو از روی میز برداشت و به طرف من گرفت، سرم رو به نشونه ی امتناع تکون دادم، گفت: نمیکشی؟

خندیدم، گفتم: فعلا که چند وقتیه نه!

گفت: اینکه ادم سیگاری بشه اشتباه بزرگیه، اما اشتباه بزرگتر اینه که سیگار رو ترک کنه!

باز هم خندیدم، واسش فندک زدم وگفتم: ولش کن، نگفتی چند وقته اومده؟

دود سیگار رو بیرون داد و گفت: فکر کنم دو هفته ای باشه، توی این مدت باهات تماس نگرفته؟

بادستم دود سیگار رو از جلوی صورتم کنار زدم و گفتم: اخه من این چند وقته خیلی گرفتار بودم، بیشتر مسافرت بودم تا توی خونه، لابد زنگ زده، نتونسته با من صحبت کنه. اومده که بمونه؟

پک سنگینی به سیگار زد و گفت: نه، اومده ازدواج کنه، با یه دختره همونجا اشنا شده، دختره ایرانیه، اومدن اینجا ازدواج کنن و برگردن.فکرمیکنی تا کی بتونی قایمش کنی؟

فهمیدم اون چیزی که نمیخواستم رو فهمیده، پرسیدم: چی رو قایم کنم؟

پوز خندی زد و گفت: اگه باعث نمیشه که دوباره سیگار بکشی، منظورم اینه که تو هیچوقت فکر میکردی که اون عروسی کنه، تو توی عروسیش نباشی؟

پاکت سیگار رو از روی میز برداشتم و درش رو باز کردم، نه تا سیگار توش بود، یکیش رو در اوردم و بو کردم، دوباره گذاشتم سر جاش، پاکت رو گذاشتم روی میز و هل دادم طرفش، لبه ی میز ایستاد. گفتم: نه!

سیگار رو توی زیر سیگاری خاموش کرد وگفت: جدایی چیزیه که در ذات یه رابطه س، بارها اتفاق افتاده و مطمئنا باز هم اتفاق میفته، اما همیشه با خوشبینی ندیده گرفته میشه.

سیگار توی زیر سیگاری دود میکرد.

۳)واسه من خیلی عجیبه،که دوستی پایان پذیر باشه، گاهی وقتا فکر ش رو میکنم که چند تا از دوستام هستن که چند ساله دیگه ممکنه دوستم نباشن؟ واسه همین هیچ وقت به دوستیها و نه به دوستها، تکیه نمیکنم، اینجوری نبودنش زیاد ضربه ی بزرگی نخواهد بود، البته به قول یه نفر، شاید.

donearam — Wed, 25 Jun 2008 11:53:18 GMT

بچه شاید پنج سالش بود، با سه چرخش داشت باسرعت حرکت میکرد و اصلا اون چاله رو ندید، چرخ جلوش رفت داخل چاله و پسر بچه از روی سه چرخه بلند شد و دو متر جلو تر با صورت افتاد روی زمین، بعد هم با صورتی که حالت یه ادمی رو داشت که داره درد میکشه، از روی زمین بلند شد، اونی هم که دوربین دستش بود و احتمالا بابا یا مامانش بود اصلا نرفت جلو که بغلش کنه.این خیلی واسه من جالب بود، قبلا هم دیده بودم،این بچه های خارجی، میفتادن زمین، با صورت ، با سر، خیلی بد، حالا صرف نظر از این که زخمی میشدن یا نه، اصلا گریه نمیکردن،خودشون بلند میشدن و چه بسا هم میخندیدن، اما بچه های ایرانی، اگه دیده باشید، وقتی میفتن، اگه هیچیشون هم نشده باشه، شروع میکنن به گریه کردن، مامان باباشون هم سریع میدون سمتشون و از روی زمین بلندشون میکنن و دست و پا و لباساشون رو هم میتکونن، اگر هم بخوان خیلی محبت کنن شاید یه پس گردنی یا پشت دستی هم بهشون بزنن، که مثلا چرا این کار رو کردی و خودت رو زخمی کردی، اما واقعیتش اینه که ناراحتی ی اونا از اینه که اون حاشیه ی امنیتی که ما ایرانی ها دوست داریم همیشه داشته باشیم، با این زمین خوردنها ممکنه از بین بره، و اون کتکی که بچه میخوره، فقط واسه خطریه که ممکنه باعث بشه اون پدر و مادر دچار درد سر بشن.

واقعیتش اینه که ماخیلی از ما ایرانیها، زیاد اهل دل به دریا زدن نیستیم، در واقع زیاد اهل زندگی کردن نیستیم، فقط دنبال اینیم که واسه خودمون یه موقعیت مطمئن درست کنیم و بچسبیم به همون و دیگه کاری به دنیا نداشته باشیم، یعنی دنیامون رو محدود میکنیم به اون چیزایی که میخوایم، هیچوقت نمیایم خواسته هامون رو متناسب با اون چیزی که زندگی در اختیارمون میذاره، تغییر بدیم، هیچوقت سعی نمیکنیم به سمت ناشناخته ها بریم، هیچ وقت نمیخوایم بدون چراغ، بریم توی دل یه جنگل تاریک، ما اسم این رو گذاشتیم دور اندیشی و تعقل، اما در واقع این چیزی نیست به جز محروم کردن خودمون از لذتهای ناب زندگی. الان چند تا جوون رو میشناسید، که ارمانشون این نباشه که یه کار با درامد خوب داشته باشن و بعد ازدواج کنن و خونه ی مستقل داشته باشن و بچه دار بشن و صبح برن سر کار و عصر برگردن و خانم هم بیاد بهشون خسته نباشید بگه و واسشون چایی بیاره که خستگیشون در بره، حالا شاید نه به این دقت، اما خیلی نزدیک به این، درسته؟

سال گذشته بود فکر میکنم، نشون میداد یه نوجون سیزده یا چهارده ساله، یا یه قایق عرض اقیانوس اطلس رو طی کرده بود، مادرش هم میگفت که من خیلی خوشحالم که پسرم تونسته یه همچین تجربه ای کسب کنه و مطمئنم که این تجربه توی زندگیش خیلی تاثیر گذار خواهد بود. بعد این رو مقایسه کردم با خیلی از جوونای خودمون، که یه شب اگه دیر برن خونه ده دفه از خونه زنگ میزنن که ببینن یه وقت اتفاقی واسشون نیفتاده باشه. حقیقتش اینه که به نظر منُ ما رو توی یه اکواریوم بزرگ کردن، جنگیدن رو یادمون ندادن، بعد ولمون کردن توی دریایی که پر از شکارچی و تور و قلاب ماهیگیریه، برو بجنگ، کسی کار نداره که تو میتونی یا نه، چون بزرگ شدی، باید بتونی. و این عمر ماست که تلف میشه.

donearam — Fri, 13 Jun 2008 12:24:18 GMT

کنار خیابون منتظر تاکسی بودم، گرما هم بدجوری کلافم کرده بود، نفهمیدم از کجا پیداش شد، سرم رو که بلند کردم، دیدم از وسط خیابون داره به طرف من میدوه، یه دختر خیلی زیبا و فوق العاده شیک پوش، همونموقع یه تاکسی واسه من بوق زد، قبل از اینکه من فرصت کنم چیزی بگم،دختر صدا زد "دربست" تاکسی دقیقا جلوی پای من ایستاد، دختر ماشین رو دور زد و از جلوی من ردشد، در جلو رو باز کرد و گفت"اقا برو" قبل دختر روی صندلی جاگیر بشه و قبل از اینکه راننده بفهمه که دختر چی گفته و یا اینکه کجا بایدبره، یه پسر جوون، در ماشین رو باز کرد و دست دختر رو گرفت و گفت " بیا ببینم " دختر مقاومت چندانی نکرد و پیاده شد، پسر در ماشین رو بست و چند بار از راننده معذرت خواهی کرد، تاکسی راه افتاد، دختر گفت " تو چی کار به کار من داری؟" پسر مکثی کرد و بعد محتمل ترین کار رو انجام داد، یه سیلی به دختر زد، دختر تکون نخورد، پلک هم نزد، پسر هم همینطور، بعد از چند لحظه، پسر گفت "ببخشید" ، دختر چیزی نگفت، پسر گفت" نفهمیدم چی کار کردم، ببخشید" دختر باز چیزی نگفت، دستش رو روی صورتش گذاشت، اهسته گفت" عیبی نداره" پسر دستش رو گرفت و باهم راه افتادن.

**************************

این اتفاق، توی همین چند روز اخیر، توی یکی از میدونای خیلی شلوغ اتفاق افتاد، همونطوری هم که تعریف کردم، دقیقا جلوی چشم خودم، واسه خودم خیلی جالبه ، همیشه وقتی که مساله ای فکرم رو مشغول میکنه، خیلی تصادفی، جوابش رو میگیرم، اینم واسه من جواب یه مساله بود.

گاهی واسه اثبات عشق، راههای متعارف جواب نمیده و لازمه که ادم از یه راه نه چندان معمول و معروف استفاده کنه، منظورم کتک زدن نیست، اما مطمئنم که همیشه هم هدیه و گل چیزی رو ثابت نمیکنه، اون سیلی که دختر خورد، خیلی چیزها رو واسش مشخص کرد، البته شاید هم من اشتباه میکنم، شاید با اون سیلی هرچی که بینشون مونده بود، دیگه تموم شده باشه.

donearam — Thu, 12 Jun 2008 20:47:18 GMT

حسن عزیزم، از من خواسته توی بازی ای که دعوتم کرده شرکت کنم، البته من از بازی و این جور چیزا زیاد خوشم نمیاد، ولی چون حسن ازم خواسته به دیده ی منت قبول میکنم و انجامش میدم، البته میدونم که یه مقدار دیر شده و شاید حتی سوژه ی بازی بیات شده باشه، اما از اونجایی که از اول با حسن طی کرده بودم که ظرف دو روز این کار رو انجام میدم، میدونم که هم اون از من قبول میکنه هم خدا!!!

و اما کارهایی که دوست دارم، و البته لازم به ذکر میباشد که درجه ی علاقمندیم به هر کار با ستاره هایی که جلوش میذارم مشخص میشه.

۱-اینکه توی یه همچین شبایی که یه بادی میوزه و ماه هم توی اسمونه، برم بیرون و قدم بزنم، اما اگر شب مهتابی هم باشه خیلی بهتره. ****

۲ـ اینکه سر به سر دیگران بذارم، البته بدون اینکه باعث دلخوریشون بشم، مخصوصا کسایی که ماسک مضحک جدی بودن به صورت دارن. ******

۳ـ اینکه توی روزایی که هوا ابریه ولی بارون نمیاد، بشینم پشت پنجره رو یه موزیک ملایم گوش بدم و چای بخورم. ********

۴ـ از عوض کردن ویندوز کامپیوتر خیلی لذت میبرم، شده بعضی وقتا توی یه روز چهار دفه این کار رو کردم. **

۵ـ توی شب مسافرت کردن رو خیلی دوست دارم. ******

۶ـ اینکه توی سرما، حالا یا زمستون باشه یا تابستون زیر کولر، بگیرم زیر پتو بخوابم رو دوست دارم. **********

۷- این یکی یه مقدار بی ادبیه، ولی خیلی خوشم میاد توی دستشویی مطالعه کنم!!! ****

۸ـ رفتن به اصفهان رو دوست دارم. ************************************

۹ـ تماشا کردن فیلم، مخصوصا فیلمی که رابرت دنیرو یا ال پاچینو بازی کرده باشن رو دوست دارم، خیلی. ********************

۱۰ـ پیاده روی رو خیلی دوست دارم، البته توی هوای خوب، نه مثل هوای گرم این روزا. ****

اما کارهایی که دوست ندارم انجام بدم.

۱ـ اشپزی، متنفرم، فقط نمیدونم که چون از اشپزی بدم میاد، بلد نیستم اشپزی کنم یا چون بلد نیستم از اشپزی متنفرم. *************************

۲ـ از اینکه صبح دیرتر از ساعت ده بیدار شم خیلی بدم میاد. ******

۳ـ از اینکه توی یه مجلس، خودم تنهایی پاشم راه برم خیلی بدم میاد!!!. *

۴ـ از شب زود خوابیدن هم بدم میاد، حداقل یازده. ******

۵ـ از اینکه زیر بارون راه برم و ادای ادمای رمانتیک رو در بیارم بدم میاد. البته بیشتر مواقع بارون که میاد من زیرش راه میرم، اما هیچوقت سعی نمیکنم ادای رمانتیکا رو در بیارم و معمولا به زمین و زمان فحش میدم. **************

۶ـ از اینکه زمستونا بیدار باشم!!! خیلی بدم میاد. دوست دارم زمستون رو مثل خرس بخوابم تا بهار. ***************

۷ـ از اینکه از اصفهان برگردم خیلی بدم میاد. *********************************

۸ـ از اینکه توی گرما، منتظر بشینم توی تاکسی تا مسافرش تکمیلی بشه و راه بیفته خیلی بدم میاد. ***************

۹ـ از اینکه وقتی میخوام یه کاری بکنم و هیچ مشکل نباشه، هی دست دست کنم بدم میاد. ************

۱۰ـ از انتظار کشیدن هم خیلی بدم میاد. **********************************

این هم ده تای من، الان هم باید ده نفر؟ چند نفر رو دعوت کنم که این بازی رو انجام بدن، اما از اونجایی که نمیخوام مثل حسن ادم زورگو و جبار و مستبدی باشم، من همه رو دعوت میکنم که هر کسی خواست شرکت کنه، هر کی هم نخواست عیبی نداره، اما بدونه که نوبت به ما هم میرسه، به قول معروف کوه به کوه نمیرسه اما ادم به ادم میرسه، مطمئن باش.

donearam — Mon, 09 Jun 2008 15:05:18 GMT

من امروز اصلا حوصله ی درست و درمونی ندارم، یعنی اصلا حوصله ندارم که بخوام در مورد نوعش صحبت کنم، بعد از یه سری جریاناتی که قبل از تعطیلات اتفاق افتاد، یه جورایی نسبت به وبلاگ و وبلاگ نویسی حس بدی پیدا کردم، اصلا کلیت این کار زیر سوال رفت، البته این موردی که میخوام بگم فقط در مورد من با دیدگاهی که دارم صدق میکنه و شاید هر کس دیگه ای که هدفی متفاوت از هدف من داره، خیلی این موضوع براش روشنتر و مشخصتر باشه. خب میخوام برم سر اصل مطلب، چون با توجه به دایره ی لغات بسیار گسترده ای که دارم، میتونم تا فردا صبح، شاید هم فردا ظهر حاشیه برم و اسمان و ریسمان رو به هم ببافم بدون اینکه اصلا بویی از اصل مطلب ببرید و یا اینکه توی نوشته ی من دو تا کلمه ی مثل هم پیدا کنید!!!

من الان هرچی که خواستم برم سر اصل مطلب نتونستم، نه اینکه نخواسته باشم یا اینکه مساله چیزی باشه که اصلا نخوام در موردش صحبت کنم یا اینکه شما رو نامحرم بدونم که حرفم رو بهتون بزنم، نه، هیچ کدوم از اینها نیست، فقط چیزی که هست اینه که من واقعا توان اینکه حقیقت موضوع رو بهتون بگم ندارم، میدونید چیه؟ قبل از اینکه بگم چی میخواستم بگم بهتر اینه که اون سوال فلسفی و ماقبل تاریخی رو بپرسم، چرا؟ خب چه سوالی واسه ادمی از این مهمتر بوده؟ چرا؟ این چرا میتونه بسط پیدا کنه به خیلی از مسائل، اصلا به هر چیزی که ادم دلش بخواد، شما هم میتونید چرای خودتون رو داشته باشید، و من هم، چرای من اینه که چرا وقتیکه همدیگه رو نمیشناسیم به هم اعتماد میکنیم و وقتیکه به هم اعتماد داریم، از همدیگه میرنجیم و بعد تازه پی میبریم که شاید ما همدیگه رو درست نشناختیم و به هم اعتماد کردیم، پس مدتی مثل دو تا ادم غریبه با هم رفتار میکنیم تا دوباره با اندکی شناخت بیشتر نسبت به قبل و البته هنوز ناکافی، به هم اعتماد کنیم و باز دور خودمون بچرخیم و هیچوقت نخوایم که نسبت به هم بی اعتماد باشیم، بی اعتماد گفتم چون شناخت کامل ممکن نیست، هرکس که داره به این حرف من میخنده، من خنده ش رو به قهقهه تبدیل میکنم و میگم که شناخت ما از همدیگه در خوشبینانه ترین حالت ممکن، پنجاه درصد کامله و بقیه ش ساده لوحی و حماقت ماست. البته این نظر منه و تک تک شما هم میتونید مال خودتون رو داشته باشید، فقط لطفا اعتماد نکنید، حتی به من!

اما اون چیزی که از اول این مطلب میخواستم در موردش صحبت کنم، اصلا در مورد اعتماد و شناخت و روابط بین ادمها نیست، فقط باید اجازه بدید من یه نکته ی دیگه ای رو هم بگم، من قبلا هم گفتم، دو گروه هستن که از زندگی هیچی نمیفهمن، یکی ادمهای خیلی شرور ،یکی هم افراد خیلی جدی، البته ادمهای بد رو حقیقتش رو بخواید من خودم هم نمیدونم که چرا از زندگی هیچی نمفهمن و هر کس میخواد دلیلش رو بدونه خودش زحمت بکشه و بره ازشون سوال کنه، اما ادمهای خیلی جدی، هیچوقت نمیتونن مسائل رو اونطوری که واقعا هستن حلاجی کنن، همه چیز رو خیلی جدی بررسی میکنن و از شانس خوبشون هم همیشه تصمیمات درستی میگیرن، اما اینکه ادم جدی باشه و تصمیم درست بگیره نباید باعث بشه که اون به خودش اجازه نده که همه چیز و همه کس رو مسخره کنه، البته مسخره نه، با همه چیز و همه کس شوخی کنه، من ادم خیلی جدی ای هستم، اما دوستانم همیشه من رو به شکل یه هندونه ی ترک خورده میبینن، منظورم اینه که همیشه لبخندمیزنم، اما واقعا خودم رو ادم جدی ای میدونم، خب چه لزومی داره که من شوخ هستم یا جدی؟ هرچی هستم واسه خودمم.

خب از اونجایی که من عادت ندارم مطالبم زیاد طولانی باشه و باعث اذیت دیگران بشه، همین جا مطلبم رو تموم میکنم، و از بابت اینکه نتونستم برم سر اصل مطلب از همه معذرت میخوام. در مطلب بعدی حتما در مورد اصل مطلب صحبت میکنم.

************************

پیرزن با یه کیسه مشکی از بانک اومد بیرون. چند قدم که میرفت در کیسه رو باز میکرد و داخلش رو نگاه میکرد. دوباره در کیسه رو می بست و با گامهایی ارام میرفت. خوشحال بود که تونسته کارش رو تو بانک زود انجام بده .

مرد سلانه سلانه راه میرفت. هر کس می دیدش می فهمید که معتاده. مرد معتاد به فکر پول بود ، پولی که باید به دست بیاره تا بتونه خرج عملش کنه.

مرد معتاد پیرزن رو دید که از بانک اومدبیرون. کیسه مشکی توی دستش رو هم دید . قدمهاش رو تند تر کرد تا به کنار پیرزن رسید. چنگ انداخت و کیسه رو از دست پیرزن در اورد و با قدمهایی نه چندان سریعتر از قبل شروع به دویدن کرد.

پیر زن داد زد: " دزد دزد " و با پاهای ناتوانش به دنبال دزد دوید.

مردی از قنادی بیرون اومد. جعبه شیرینی توی دستش بود. صدای "دزد دزد" رو شنیده بود.با دیدن دویدن مرد معتاد و پیرزن لبخندی زد و داد زد :" دزد دزد" و با دویدنی نرم به دنبال انها به راه افتاد. پسر جوان هم صدای " دزد دزد" رو شنید. داد زد " دزد دزد" به دنبال دزد شروع به دویدن کرد. زنی که سر ایستگاه اتوبوس ایستاده بود همهمه جمعیت دنبال دزد روشنید. مرد معتاد رو هم دید که کیسه مشکی رنگی دستش بود و جلوتراز همه می دوید.زن فریاد زد " دزد دزد " و دنبال جمعیت راه افتاد. موتور سواری که کنار خیابون یه وری روی موتورنشسته بود و دنبال مسافر چشم چشم میکرد. دزد رو دید. جمعیت رو هم دنبال دزد دید.از موتور پایین پرید و داد کشید " دزد دزد " و دنبال بقیه شروع به دویدن کرد. همه اهل محل صدای " دزد دزد " رو شنیدن و با فریاد " دزد دزد " شروع به دویدن کردن.

مرد معتاد پشت سرش رو نگاه کرد. بادیدن جمعیتی که با فریاد " دزد دزد " دنبالش میکردن وحشت کرد. دست داخل کیسه کرد و همه پولهای داخل اون رو در اورد و تو هوا پخش کرد و با صدایی بلند تر از صدای تعقیب کننده هاش فریاد زد " دزد دزد ".

همه با دیدن پولهایی که پخش شده بودن فریاد " دزد دزدشون " تبدیل به زمزمه شد و با عجله شروع به هل دادن همدیگه و جمع کردن پولهایی که روی زمین رخته بودکردن .

مرد معتاد با بهت فریاد میزد: " دزد دزد " .

پیرزن روی زمین نشسته بود.

donearam — Tue, 27 May 2008 12:51:18 GMT

مدتی این مثنوی تاخیر شد

من امروز اومدم که دوباره درباره ی مبحث بسیار مهم ((اخلاق در وبلاگ)) به شما نصیحت کنم. البته من الان خیلی خسته ام، چون امروز از صبح خیلی مشکلات بقیه رو حل کردم ولی چون میخواستم چند تا نکته ی خیلی مهم رو که حتما توی امتحان میاد بهتون بگم، نتونستم که نیام. بعد هم اینکه خودتون دیدید که من اصلا از این عادتها ندارم که بخوام حاضر غایب کنم، پس همه بیاید سر کلاس و مطمئن باشید این چیزایی که اینجا گفته میشه، حتما یه جایی تو ی زندگی به دردتون میخوره و هیچ کس دیگه ای هم به شما اینا رو نمیگه.

اول میخوام در مورد این کامنتهای خصوصی که من دیدم بعضیها میرن و توی وبلاگ بقیه میذارن و بعد هم یه کامنت غیر خصوصی میذارن و میگن که کامنت خصوصی داری، من شدیدا با این کامنت خصوصی مخالفت میکنم. هرجا هم ببینم یکی از شما کامنت خصوصی گذاشته باهاش دعوا میکنم و دیگه نمیاد سر کلاس تا من بهش اجازه بدم. اخه کامنت خصوصی چرا؟ مگه ما با هم دوست نیستیم، پس چرا یه چیزی رو باید یه نفر بدونه اما بقیه نباید بدونن؟ خب این یه کم جای شک داره، اگر ریگی به کفشت نیست، چرا نمیای درست کامنت بذاری، مثل مال بقیه؟ من از یه چیز حسن شیرعلی خیلی خوشم میاد هرچند که کلا ازش خوشم نمیاد و اونم اینه که اصلا اهل کامنت خصوصی نیست، اون با اینکه هر جا که میره یه مطلب میخونه قبل از اینکه در مورد مطلبی که خونده کامنت بذاره، یه کامنت بر علیه من مینویسه و هی پشت سر من حرف میزنه اما من تاحالا ندیدم که بره یه جایی کامنت خصوصی بذاره، همیشه مثل مرد می ایسته و حرفش رو میزنه و من هم میرم میبینم که اونو نوشته، جوابش رو میدم و دعواش میکنم و اونی رو هم که حسن رفته توی وبلاگش کامنت گذاشته دعوا میکنم، چون من مگه خودم وبلاگ ندارم؟ تازه کامنتدونیم مثل مال بعضیا که پست میذارن اما کامنتدونیش رو میبندن همیشه بازه، خب تو چرا نمیای اینجا کامنت بذاری میری یه وبلاگ دیگه که مزاحم یه نفر دیگه هم بشی؟ اونم الان که تابستونه و مردم ظهر میخوان بخوابن بعد تو هی میری اینور اونور سخنرانی؟ تازه من هم هی باید بیفتم دنبالت ببینم کجا حرف زدی که جوابت رو بدم. البته من الان یه وبلاگی رو پیدا کردم که مثل جزیره ی سحر امیز، بعضی وقتا از زیر اب میاد بیرون و فقط یه عده میتونن ببیننش و من میرم اونجا کامنت میذارم و حسن نمیتونه بخونه. البته خب یه وقت یکی یه مشکلی داره میخواد به من بگه که من باهاش مشورت کنم و نصیحتش کنم که چی کار کنه، اما روش نمیشه که جلوی جمع بگه، خب این اشکالی نداره، هر کسی که خواست واسه من کامنت خصوصی بذاره و من هم واسه همه کامنت خصوصی میذارم، اما من این مورد رو اصلا دموکراسی عمل نمیکنم و میگم که هیچ کس حق نداره واسه کس دیگه ای کامنت خصوصی بذاره. اکر هم کسی واسه کسی کامنت خصوصی گذاشت باید واسه من هم بذاره و به من هم بگه که چی بهش گفته.

یه چیز دیگه که خیلی مهمه و من حتما باید تا قبل از اینکه یادم بره بگم، مخصوصا به تو، دقیقا با خودتم، اونم اینه که مگه ما الان که این همه مطلب مینویسیم و میایم مطلبای همدیگه رو میخونیم و واسه هم کامنت میذاریم با هم دوست نیستیم؟ درسته که من هیچوقت تو رو ندیدم و تو هم هیچوقت من رو از نزدیک ندیدی وگرنه عکسم رو که اون گوشه ی وبلاگ با اخم داره نگات میکنه و اصلا هم اعصاب ندارم، اما قبول داری که من یه موجود زنده هستم، و دلواپس میشم؟ خب، پس چرا حالا که اینجوره، وقتی میری سفر قبلش یه خبر نمیدی؟ چرا نمیای بگی که من چند روز نیستم که من هر روز نیام اونجا هی نگاه کنم ببینم هستی یا نه بعد هی دلواپس بشم؟ قبل از اینکه بری بیا و یه خبر کوچولو بده یا یه پست بذار که من نیستم، تا من هم بدونم که نیستی، و واست غیبت رد کنم و یه جلسه ی کلاس رو عقب نندازم الکی. من که هیچ راه ارتباط دیگه ای با تو بلد نیستم، اگر هم بخوام که خیلی بد میشه هرچند من میدونم که تو خیلی خوبی و از اونا نیستی که فکرای الکی بکنی و من هم خودم ادم خیلی خوبی هستم و از اونا نیستم اما همه که اینجوری نیستن، بعضیها مثل حسن عکس یه شهید رو به جای خودشون گذاشتن توی وبلاگ که خوب باشه و هر کی میبینه بگه چه پسر خوبی اما واقعا که اینجوری نیست، و اصلا معنی نداره و من اینجا قدغن میکنم که خانم ها با اقایون حرف بزنن، فقط توی وبلاگ با هم ارتباط داشته باشید و اگر من کسی رو باکسی ببینم خیلی دعواش میکنم و پشت دستش میزنم، در ضمن از جلسه ی بعد سر کلاس من هم خانمها اینطرف بشینن اقایون هم اونطرف، و نبینم که کامنت یه اقا بعد از کامنت یه خانم باشه و یا بالعکس.

و مورد بعدی که خیلی خیلی مهمه اینه که اونروز، من میخواستم از خیابون رد شم و خیلی باد میومد و موهام به هم ریخته بود، چراغ قرمز بود و چون ماشینها به قصد کشت از چهار راه رد میشدن من صبر کردم که چراغ سبز بشه تا رد شم، همونموقع یه خانم اومد کنار من ایستاد که من نگاهش کردم و دیدم که خیلی خانم زیبایی هستن و چشمای خیلی قشنگی دارن، و از اونجایی که من چشم خیلی دوست دارم و اعتقاد دارم که چشم دریچه ی روح ادمه و از چشم افراد شخصیتشون رو میشناسم، و هروقت که میرم کله پاچه بخورم میگم واسم چشم بذاره، البته اگر چشم درشت باشه که خیلی بهتره و اگر ابی یا سبز یا قرمز و زرد باشه بیشتر دوست دارم، من به خانمه گفتم که خانم میشه من رو نگاه کنید تا من توی اینه ی چشماتون موهامو مرتب کنم؟ اما خانمه اصلا نگاه نکرد و انگار که اصلا من اونجا نیستم، من خیلی تعجب کردم. همونموقع چراغ سبز شد و من چون میخواستم موهام رو مرتب کنم و از دست خانم خیلی ناراحت بودم راه افتادم دنبالش که نصیحتش کنم که دیدم هدفن ام پی تری پلیر بود نمیدونم یا هندزفری موبایلش رو از گوشش در اورد، و من همونجا تصمیم گرفتم که به اون خانم و همه ی خانمها اخطار کنم که توی خیابون چیزی توی گوشتون نذارید تا وقتی یه اقا ازتون یه سوال میپرسه بشنوید. اگر میخواید که چیزی نشنوید که دستتون رو بذارید روی گوشتون اگر هم که موزیک، من اصلا صلاح نمیدونم توی این وضعیت خانم ها توی خیابون اهنگ گوش بدن و هرکدومتون رو ببینم که داره توی خیابون اهنگ گوش میده دعواش میکنم. اما اقایون توی خیابون هرکاری خواستن بکنن و از خانمها هم هر سوالی که خواستن بپرسن اشکالی نداره.

اما همه ی اینا رو گفتم واسه چی؟ من اونروز نشسته بودم توی تاکسی و دو تا خانم اینورم بودن و یه خانم هم جلو نشسته بود، من هی نگاه کردم دیدم هر سه تاشون مقنعه سرشونه،َ اما این خانمی که کنار من بود خیلی ارایش کرده بود و خیلی خوب بود اما اونوری هم خیلی ارایش کرده بود ولی خوب نبود و من میترسیدم نگاهش کنم، و اون خانم جلویی هم که پشتش به من بود و من قیافش رو ندیدم.من تعجب کردم که اگه مقنعه پس چرا ارایش و اگه ارایش چرا روسری نه که جلو و پشت مو ازش بیاد بیرون؟؟؟ از این خانم خوبی که کنارم بود پرسیدم مقنعه اجباری شده؟ اما اون اصلا نگاهم نکرد و من فهمیدم که حتما این یکی هم باز داره اهنگ گوش میده اما اون یکی خانم برگشت یه نگاهی به من کرد که مو به تنم سیخ شد و گفت نه اقا، اما با این وضعیت با مقنعه خیلی راحت تریم. و من هم دیگه چیزی نگتم و راننده تا خود مقصد واسه ما سخنرانی کرد.

اونروز تاشب من داشتم فکر میکردم، شب خوابیدم و صبح که بیدار شدم دیدم بازم دارم فکرمیکنم، تا ظهر فکرکردم و ظهر خوابیدم تاشب، همینطور هی چند روز خوابیدم و فکر کردم تا به یه نتیجه رسیدم، ای مردی که دم از فیمینیسم و حقوق زنان میزنی، تو اگر فیمینیستی، پس بیا و یه روز برای همدردی با خانمها که توی این گرما مجبورن مقنعه سرشون کنن و مانتو بپوشن، تو هم مثل اونا لباس بپوش، اما چرا این کار رو نمیکنی؟ چون داری حرف مفت میزنی و این چیزی که لغلغه ی زبونت شده فقط پز روشنفکری ی. اما بدون که دست تو برای من که تیپیکال مرد ایرانی هستم رو شده و دیگه برای این حرفات تره هم خرد نمیکنم. اما ببین من که فیمینیست نیستم و با حقوق زنها کاری ندارم، خیلی ناراحتم و غصه میخورم به خاطر این وضعیتی که دارن و اینهمه فکر میکنم. و من در اینجا در این لحظه ی تاریخی نظریه ی خودم رو اعلام میکنم و اون هم اینه که(( هر مردی دم از حقوق زنان بزنه ولی اقدامی انجام نده حرف مفت میزنه!!!.)) و من در اینجا از همه ی خانمها به خاطر این شرایطی که دارن و من واقعا درک میکنم که مشکل هست معذرت میخوام و قول میدم که جبران کنم.

من از حسن خیلی تشکر میکنم که اینقدر خوبه. حسن جان! ممنونم.

من الان خیلی خسته شدم، تا جلسه ی بعد هرکی هرچی خواست بگه هرکاری هم خواست بکنه، اما بی سرو صدا.

donearam — Fri, 23 May 2008 14:45:18 GMT

الان اصلا حوصله ندارم،حالم خیلی گرفته س، هیچ علت خاصی هم نداره، غروب جمعه همینه دیگه، البته من از وقتی که بچه بودم میدونستم که غروب جمعه یه جور دیگه ایه، اما اون موقع به خاطر اینکه فرداش باید مدرسه برم ناراحت بودم و نمیتونستم تشخیص بدم که جنس این دوتا غصه، با هم فرق میکنه، اما بزرگتر که شدم دیدم باز هم همونجوریه که بود، حتی الان که خیلی بزرگ شدم و دیگه فکرنمی کنم از این بزرگتر بتونم بشم، باز هم غروب جمعه همونجوره. بعد توی این غروب دلگیر، گوش کردن دکلمه ی سرکار خانم حیدر زاده، واقعا از نظر خودم دل و جراتی میخواست که تاحالا در خودم سراغ نداشته ام. بله، مریم حیدر زاده، چرا اونجوری نگاه میکنی؟ مگه من دل ندارم!!! البته من فقط دکلمه ش رو دوست دارم که با موسیقی همراهه ، وگرنه یکی از کتابهاش رو دارم که الان هشت ساله که خریدمش و نتونستم تا اخرش رو بخونم. حالا سوال اینه که این خانم اصلا شاعره؟ اگر شاعر نیست که هیچ، تکلیف خودش و من معلومه، اما اگر شاعر باشه، ایا شاعر خوبیه یا نه؟ اگر شاعر خوبیه پس چرا من تا حالا به غیر از خودم کسی رو ندیدم که ازش خوشش بیاد؟ و اگر هم شاعر بدیه، پس چرا؟

اما از حق نباید گذشت، گوش دادن به دکلمه هاش، توی یه حال و هواهایی، خیلی میچسبه.

*************************

اینی که بالا گفتم، اصلا ربطی به حرفی که میخوام امروز بهتون بزنم نداشت، فقط میخواستم بدونید که اوضاع و احوال درست و درمونی ندارم و زیاد دم پرم نیاید. به هرحال، ادم که نمیشه هر دوازده ماه سال رو یه جور باشه، میشه؟ اگر میگی میشه که من دیگه اصلا باتو حرفی ندارم و الان دارم مطلب رو تموم میکنم. اما اگر قبول داشته باشی که نه، من باید بهت بگم که: خبریه؟ اما دیگه گیر نمیدم که حتما به من بگی که چه خبره و کجا دیدیش و کی دیدیش، خود دانی، اما حواست خیلی باشه چون گرگ زیاد شده.مثل اتفاقی که چند وقت پیش واسه من افتاد، رفته بودم هفت تیر، اول خیابون قائم مقام که گلاب به روتون یه دستشوییه عمومی هست، البته من نرفته بودم هفت تیر که برم دستشویی، کاری داشتم که لزومی نداره من بخوام بگم، همه دیدن که اون دفعه من با حسن شیرعلی چقدر دعوا کردم که توی کار بقیه دخالت کرد، پس کسی چیزی نپرسه فقط بدونید که هفت تیر سر خیابون قائم مقام، یه خانم مسن و ریزه میزه ی خیلی تر و تمیز اومد طرفم و گفت: پسرم، دو سه هزار تومن به من میدی؟ نگاه کردم دیدم خدایی ظاهرش خیلی ادم حسابی میزنه و اصلا بهش نمیاد گدا باشه، تازه چند تا مشما(مشمع) هم دستش بود که توی یکیشون نون باگت دیدم که خدایی نون باگت ها ترو تازه هم بودن و بقیه رو نتونستم بفهمم چی هستن چون رنگشون سیاه بود و داخلشون مشخص نبود که چی هست، همینطور که داشتم براندازش میکردم(البته شاید دوثانیه نشد) احتیاط واجب رو رعایت کردم و شروع کردم به چونه زدن: خانم سه هزار تومن ندارم ، ببخشید. اونم گفت:خب دوهزار تومن. کیفم رو از توی جیبم دراوردم و یه هزار تومنی بهش دادم و لبخند زدم. پول رو ازم گرفت و گفت: پسرم با هزار تومن کم میارم ها. تعجب کردم و گفتم: حاج خانم مگه خونه تون کجاست. با هزار تومن نمیرسی خونه؟ گفت: خیلی خوب. نده.

چند روز بعد دوباره داشتم از اونجا رد میشدم، دوباره همون خانم رو دیدم که با همون بند و بساط، گیر داده بود به یه نفر دیگه.

***************************

حسن میگفت: که خرداد ماه همیشه اینجوریه. کسی نیست، خیلی کم به روز میشن، خیلی کم کامنت میذارن. البته این که کلاس درس نشد، اما ادامه ی درسهای(( اخلاق در وبلاگ)) رو از پست بعدی ادامه میدم. البته اگر همینجوری بخواد پیش بره اصلا بعید نیست که پست بعدی، شعرهای مریم حیدرزاده باشه! پس فعلا کسی جایی نره، تا من برگردم.