یکی از بی معنی ترین مسائلی که من تا حالا باهاشون سر و کار داشتم، مساله ایه که تحت عنوان حقوق زنان یا بانوان و با اصطلاح درست تر، دفاع از حقوق زنان مطرح شده. اول از همه تکلیف یک مساله رو روشن کنم، و اون هم اینه که من قائل به وجود هیچ حقی برای هیچ جنس و نژاد و گروه و فردی نیستم. باالاخص یه مزخرفی تحت عنوان حقوق زنان. من فکر نمیکنم که اقایون ایا هیچوقت حقوق مشخصی داشته اند که حالا خانمها یادشون اومده که اونها هم باید در مقابل اقایان حقی داشته باشن. حالا اینکه یه خانم، بخواد از یه همچین موضوع غیر واقعی ای صحبت کنه و از حق خودش دفاع کنه، صرف نظر از درستی یا نا درستی ی این تفکر، نفس کار، ارزشمند و قابل احترامه. اما باور کنید وقتی که یه مرد از این مساله حرف میزنه و میخواد خودش رو مدافع حقوق زنان نشون بده، اگر بی ادبی نباشه، حالت تهوع پیدا میکنم. این مساله، الان یه جورهایی میتونم بگم مد شده، یه جور افه ی روشنفکری ی که بعضی از اقایون میخوان با نشون دادن اینکه طرفدار یه همچین فرضیه ای هستن، از خودشون یه شخصیت روشن و باز ارائه بدن. و من به جرات میتونم بهتون بگم، که این افراد، چه اقا و چه خانم، وقتی که از این مساله حرف میزنن، خودشون هم دقیقا نمیدونن که دارن از چی حرف میزنن. منظورم اینه که از خاستگاه و دلیل ایجاد یه همچین تفکری اصلا اگاهی ندارن. و باز هم باید بگم که تعدادی هم که کم هم نیستن، فقط برای کوبیدن دین، این مساله رو عنوان میکنن.
حالا از اونجایی که ایرانی جماعت، یا باید از اینطرف بام بیفته و یا از اون طرفش، میخوایم نشون بدیم که تو ایران زنها خیلی هم ازادی دارن و اونطوری نشون داده میشه، محدود نیستن. بر میداریم با اضافه کردن کلمه ی ((بانوان)) ، پارک بانوان میسازیم که هر اقایی پاش رو بذاره داخل پارک، قلم پاش رو میشکنیم. تاکسی ی بانوان رو راه اندازی میکنیم، که من هیچوقت ندیدم مسافر داشته باشن و همیشه راننده هاشون یه قیافه ای میگیرن که انگار راننده ی شخصی ی ال کاپونن. در ادامه زنانه کردن کارها، راننده ی اتوبوس زن، و حتی موردی که من به چشم خودم دیدم، خانمی که راننده ی تریلی بود. با عینک افتابی وسیگاری توی دستش. بعضی کار ها واقعا مردونست دیگه. اینکه یه خانم واسه پاکردن تو کفش اقایون و برای نشون دادن تواناییش! بخواد راننده تریلی بشه، زیاد جالب نیست.
مساله خیلی فراتر از اون صدگرم اضافه وزن مغز اقایون نسبت به خانمهاست.این طبیعته که وظیفه ی زن و مرد رو مشخص کرده. مسلما همونطور که یه اقا نمیتونه در مسائل داخل خونه، به اندازه ی یه خانم موفق باشه، یه زن هم مسلما فعالیتش در بیرون از منزل، مستلزم تحمل فشار بیشتره. نمیدونم شما دیدید یانه، اما من خانمهای زیادی رو دیدم که کارمند یا حتی مدیر بودن، و از شدت استیصال، به خاطر نداشتن توانایی برای انجام مسئولیتی که به عهده گرفتن ، گریه میکردن. بعد همکارشون، که همیشه هم یه اقاس، میومد و کار ناتمام اون خانم رو انجام میداد.
این مساله اونجایی جالبترمیشه، که حتی وقتی یه خانم جرمی مرتکب میشه، البته بیشتر قتل، مجازات اعدامی رو که ممکنه دادگاه براشون در نظر بگیره رو، یه جور اجحاف در حق اون خانم جنایتکار میدونن. مساله رو به مطبوعات میکشن. امضا جمع میکنن، که مثلا چی شده؟ یه خانم زده یکی رو کشته، ولی چون قاتل خانمه، اگر اعدام بشه، حقوق زنان پایمال شده. در این یکی دو سال اخیر حداقل خودم سه موردش رو پیگیری کردم. اما اگر روزی هزار تا مرد هم اعدام بشه، کسی ککش نمیگزه.
و جالبه که در مناسبات اجتماعی هم،متاسفانه این مساله جاافتاده و خانمها خودشون رو دارای یک حق مسلم و برتری نسبت به اقایون میدونن.. در صورتیکه حالا که خانمها قراره پابه پای اقایون در اجتماع حضور داشته باشند، قواعد بازی هم باید تغییر کنه. نباید هیچ رانتی وجود داشته باشه. در شرایط مساوی، باید تواناییها محک بخوره.نه اینکه بیایم و خانمها رو در یک شرایط گلخانه ای وارد جامعه کنیم و خیلی از واقعیتهایی رو که اقایون باهاشون طرف هستن، از محیط اونها حذف کنیم به این دلیل که میخوایم به حقوق زنان احترام بذاریم
علی ایحال، اقای محترم، بر خانمها حرجی نیست که بخوان از حق خودشون دفاع کنن. اما، شمایی که برای جاکردن خودت تو دل دوستت یا نامزدت یا همسرت یا... دم از حقوق بانوان میزنی، باید بدونی که چی داری میگی و این حرفی که از این و اون شنیدی، از کجا میاد و به کجا ختم خواهد شد.
یه جایی بودم و چند تا خانم داشتن در مورد همین مساله ی حقوق زنان صحبت میکردن. من هم وقتی نظرم رو در مورد لزوم تساوی ی شرایط گفتم، همه ی خانم ها مخالفت کردن که به خاطر ظرافت خانمها و شرایط جسمانی ی ضعیفتری که دارن، باید یک سری اوانسها بهشون داده بشه.و در جواب من که گفتم با اینهمه ظرافت و لطافت! لزومی هم نیست که خانمها بخوان با اقایون رقابت کنن، همه متفق بودن که خانمها تواناییشون بیشتر از اقایونه!!!
